I USED TO THİNK

Yaşamadan bilemez insan. Her güne, dün yaptığı birşeyin yanlış olduğu gerçeğiyle uyanır insan. O şartlar altında doğru olan o değildir, tecrübe etmiştir, eğitilmiştir bir bakıma. Her pişmanlık bir serzeniş bize, yolu gösteren bir tabela yoldan çıkana. Bıçak gibi kesti rüzgar, aniden değişti hava. İşte buna benzeriz, aslında böyleyiz. Bu kadar kolay olmasa da, aklımıza geldiğinde güleriz. Aylar sonra anlamayız, kendi kendimize konuşur, değiştiğimizi hissederiz. Her yeni olayda, her yeni virajda, her yeni sapakta tekrar tekrar, tekrar eder bu sıra. Sıranın bize geldiği vakit aydınlanma vaktidir. Belki yanılıyorumdur, belki bir yerde bir yanlışım var. Ama söylenenler açık, öncesinde görünmeyen çok şey var. Sonrasında anlaşılmayan da... Eğer bu kadar kolay olsaydı, ağlamaya gerek kalmazdı. Ağlamasak da olmazdı. İşler yoluna girdiğinde ise gülmeden geçilmez bu dakika. Hayatta olman, senin için bir mucize. Bazıları için sıradan, gereksiz ve değersiz. Yaşamadan bilemez insan. Her güne, dün yaptığın yanlışları anımsayarak; çoğu zamanda yapacağın yanlışlar için başlarsın ... Bunun değerini ancak ve ancak kendini bildiğinde anlarsın...