BEN DELİ MİYİM ?


Kendi kendime konuşmaktansa; anlattım bugün. Çok ders aldım. Küçümsedim ilk başta, konuştukça güldüm, güldükçe düşündüm. Eğer senin göremediğini görebiliyorsa diye düşündüm. Aşktan bahsettik bir ara. Esinti beni başka bir yere götürmeseydi, devam da ederdi. Kafamda canlanan o mutluluk portresi, içimdeki sesle beraber bölünüyor. Sen niye karışıyorsun diye sorasım gelmiyor. Beni alt edecek diye korkuyorum. Ben kaçıyormuşum herkesten; öle diyor. Kabul etmem mi gerek, yoksa delice inkar mı etsem. Kendimle barışığım neyse ki. Her yolda bir kabul, her yolda bir zorunluluk var. Benim benimle hiç bir sorunum yok. Ama herkes, kendine dönmeden, başka yönlere dönmeye çalışıyor. Kendilerini tanımadan, insanları tanımaya çalışıyorlar. Aynı mıyız? Hayır değil. O zaman oynamaya başlasak mı oyunumuzu? Oyunun adı: Oynamak. Sadece oyna. Hayat sana gülümseyene kadar. Başka türlü arayanlar da oldu. Ama hepsi bu yolda iz bırakmak uğruna bir küçük iz oldular. Önemli olan bunu isteyerek yapmaktı. Ben bunu başardım. Yine sadece kendimin anlayacağı o şekle büründüm. Ben oydum; o da ben. Herşey, hiçbir şey...