SÖYLEMEYE ÇALIŞTIM

Manasız sohbetler çıkmazında. Ağzımdan çıkan her kelime yapay, sanal bir oyuncu. Sesler duyuyorum uzaklardan; sanki yakınımdalar. Yoksa içimden geçenler mi ? İnsan, insan olmaktan çıkıyor. Herşey tuşlara bağlanmış. Ayaklar sürülüyor... Yüzyüze konuşmaya cesaret, deniz altında saklanmış bir mucize. Sesler duyuyorum, beni korkutan sesler. Basmaya korkar, orda bile kendi değil. Başka bir dünya, tehlikeli. Yalnızlığına tiryaki olmanı sağlayan sersem serseri. Yüzleşmedikçe yaklaşan, yakınlaşan. Tanıyamadığın insanlar, hep beraber konuşurlar. İçinden çekip alacak hiçbir şey yok. Boş. Saydam. Belli değil. Manasız. Çoğalıyorlar; rüzgarına kapılanlar memnun gibi. Geçen zamanın dikkatini çekiyor bu. Elbet dönmeyecek. Ama konuşulanlar sahte, cevap vermeye gerek yok. Çık ve uzaklaş. Bırak; onlar yalan dünyalarında, yalan insan figürleri ile yalan bir gerçeklik ile beraber olsunlar. Canlarını yakmayanlarla beraber mutluluk ve samimiyet tabloları çizsinler tuvallerine. Çizdikçe bozulacak, boyalar akacak, resim dağılacak. Sonuçta, en sonunda ellerinde koca bir hiçlik kalacak.