KENDİMİ HEP BU HALDE BULDUM BEN

                         

Alışmaya başladım. Benim  için tehlike çanları çalıyor artık. Duyduğum sesden korkmuyorum ama. Her insan bazen sürüklenir, bazen kendi yön verir hayatına. Olacakları kestiremez, sadece tahmin eder aslında. Bense çözmüş gibi davranıyorum herşeyi. Elimden geldiğince kendime göre nefes alıyorum. Kalbim atıyor sanki; ama tam olarak anlayamıyorum. Sonunda kulak vermemeye çalışıyorum. Sonrasından korktuğum için açıklayamıyorum. Sebeplerin, sonuçların önüne geçmesinden korkuyorum. Sebep aramaktan vazgeçiyorum; çünkü hep kaybeden oluyorum. Siyah bir gecede kapkara bir kapı arıyorum. Bulabilecek miyim merak ediyorum.