DÜŞÜNCENİN GÜÇSÜZLÜĞÜ 

Pratikte sevmeyi öğrenemedim. Büyüyen boşluğuma istediğim şekli veremedim. Ait olmak istedim hep bir yerlere; ama hep yalnız kaldım kendi tercihimle. Bir aşk istedim ruhumu besleyen, bir öğünde bitmeyen. Bir mayın tarlasında adımlarıma dikkat ediyorum; ama tahmin etmek güç olacakları. Ölüme yakın, yaşama uzak bir nokta benimkisi, kimsenin olmak istemediği. İçimde bir ukte kalmadı, doğrular yanlışlar vardır hayata; ama kişisel klişeler işler bu düzende. Bense dışındayım herşeyin. Önüm açık, rüzgar kuvvetli. Bıraksam kendimi, gerçekleri yaşamam an meselesi. An meselesi tuzağa düşmem. Bazen gerekiyor, ihtiyaç ruha merhem. Sahip olmak istemem sana, sadece paylaş benimle istediklerini. Zoraki sevmem, ihtimaller... İşte şimdi başlıyor, beni bana bırakan saatler...